X
تبلیغات
رایتل

تقدیم به مصدق



نه از جبهه ی ملی هستم و نه وطن پرستی دوآتشه

تنها مردی هستم از مردمان این سرزمین که تلاش و همت پیرمردی را شایسته ی ستوندن میدانم

پیرمردی که بیگانه را از خانه ی مردمانش راند و مردمش نیز به پاس قدردانی اورا خانه نشین کردند

و در خانه مرد.

اسفند که میشود دلم مصدق میخواهد، خوشحالم که پیرمرد نه افسانه ی آرش است و نه پوریای داستان پدربزرگها

آدم است، از جنس من و شما

هرسال که میشود، پیش از آنکه نامی برای سال انتخاب کنند، نامش سالی را پایان میدهد و سالی را آغاز میکند

اسفند، ماه مصدق است.

پیش از آنکه نامش را از همه جا پاک کنند نامش را گذاشتند پدر استقلال ایران




مست  آمدم  ای  پیر که  مستانه   بمیرم 

مستانه  در  این   گوشه   میخانه  بمیرم

  

درویشم  و بگذار  قلندر   منشـــــــــــــــانه 

 کاکل   همه افشان   بسر شانه  بمیــرم

 

میخانه  به  دور سر من  چرخد و  اینــــــم

پیمان  که  به   چرخیدن   پیمانه   بمیرم

 

من  بلبل  عشاق  به  دامی  نشوم    رام 

در دام  تو  هم   بی   طمع  دانه    بمیـرم

 

شمعی وطواف حرمی بودکه می خواست

پروانه   بزایم  من  و  پروانه   بمیـــــــــــــرم

 

من  درّ یتیمم، صدفم  سینه  دریــــــاست

بگذار   یتیمانه   و  دردانه   بمیـــــــــــــــرم

 

بیگانه   شمردند  مرا  در  وطن  خویــــش

تا  بیوطن  و  از  همه   بیگانه  بمیــــــــــرم

 

کو  نیزن   میخانه   بگو  جان  به  لب  آور

تا با  تب و  لب  بر  لب   جانانه  بمیــــــــرم

 

آن  سلسله   زلف   که   زنّار   دلم   بود

در  گردنم   آویز   که   دیوانه   بمیـــــــــــــرم

 

این دیر مغان ته چک  ایران  قدیم  است

اینجاست که من بی چک وبی چانه بمیرم

 

در زندگی  افسانه  شدم  در همه  آفاق

بگذار  که   در  مرگ   هم   افسانه   بمیرم

 

درگوشه  کاشانه   بسی  سوختم  اما

آن  شمع  نبودم  که  به  کاشانه  بمیــــرم

 

سرباز  جهادم   من  و  از  جبهه   احرار

انصاف  کجا رفته  که  در خانه  بمیــــــــــرم


شهریار